Een erkende maar niet-geaccrediteerde arts nam contact op met onze redactie. Hij beleefde begin 2026 een vreemde verrassing. "Ik vond het al niet leuk dat ik dit jaar niet kon profiteren van de indexering van 2,72%. Maar goed, dat is dan zo... Maar toen ik ontdekte wat de syndicaten duidelijk niet hadden vermeld -een verlaging van mijn honorarium met 3 euro, code 101032)- was dat de druppel! Een precedent zelfs, lijkt mij.“

Vanuit zijn boosheid en teleurstelling herinnert hij eraan dat “je laten accrediteren voor mij, op 66-jarige leeftijd, en om (talrijke) andere redenen weinig zin heeft."

Wat is er werkelijk gebeurd? Hoe hebben de syndicaten dit kunnen accepteren? Dr. Lawrence Cuvelier, GBO-voorzitter, komt in alle openheid terug op deze kwestie: “Allereerst wil ik de cijfers van de huisartsen in herinnering brengen. 67% is geaccrediteerd. Van de 18.000 huisartsen hebben er 12.000 een significante activiteit. 80% van de niet-geaccrediteerden heeft minder dan 500 contacten per jaar. 1.300 niet-geaccrediteerde huisartsen hebben een significante activiteit, ofwel 10%.”

Naast deze cijfers komt hij terug op de achtergrond van een beslissing die enigszins onopgemerkt bleef: "Op 15 december bevonden we ons in een complexe onderhandelingsfase, terwijl we op zoek waren naar middelen voor telefonisch consult. Rond de tafel probeerden het Riziv en Domus Medica geld te vinden, in overeenstemming met een beslissing van de Technisch Geneeskundige Raad (TGR) over de kwestie van niet-geaccrediteerde artsen. Het doel van de TGR is om accreditatie te bevorderen, wat legitiem is voor artsen die volledig actief zijn.

“Op de medicomut begrepen zij die niet bij deze vergadering van de TGR aanwezig waren niet dat de vrijgemaakte middelen, 47 miljoen voor telefonisch consult, voor 8 miljoen afkomstig waren uit deze ‘opoffering’ van niet-geaccrediteerde artsen. “We hebben deze oplossing onder deze omstandigheden niet gepromoot. De complexiteit van de onderhandelingen veroorzaakt “collaterale schade”.

Wat kunnen we vandaag concreet doen voor deze niet-geaccrediteerde huisartsen? De artsen in deze situatie zijn soms gepensioneerden... Ze zijn in het verleden geaccrediteerd; volgens de accreditatieverantwoordelijken die ik heb gecontacteerd, is heraccreditatie voor hen relatief eenvoudig. Wegens het bedrag dat op het spel staat, loont het voor de betrokken artsen om zich opnieuw te laten accrediteren... vooral als deze artsen niet van plan zijn om te stoppen."

Een visie die moet evolueren

Dr. Cuvelier is zich ervan bewust dat deze verandering niet in goede aarde valt: "Ik besef dat deze gepensioneerde artsen voornamelijk werken in een context waarin ze niet worden vervangen vanwege het tekort. Er moet een meer algemeen beleid komen voor deze artsen die blijven werken ten dienste van de bevolking, volgens de regels van goede praktijken. Dat wordt een aanzienlijke groep waarmee iedereen beter rekening moet houden. Het zou zeer schadelijk zijn om hun medewerking te verliezen. Ik erken dat deze maatregel te radicaal is. Ik moedig deze huisartsen die een relatief drukke praktijk hebben aan om de accreditatie te heroverwegen als ze geconventioneerd zijn.“

Contextueel begrijpen we dat deze artsen het slachtoffer zijn van een meer algemene keuze. ”We wilden absoluut de terugkeer van de telefonische consultatie voor iedereen verdedigen, terwijl de mutualiteiten bij voorkeur de videoconsultatie promootten, die praktisch alleen voor relatief bevoorrechte mensen is weggelegd. Nu gaan we bekijken hoe teleconsult in de praktijk kan worden geïmplementeerd; daarover moet nog worden gesproken tussen nu en 1 juli. "

Keuzes voor artsen: een dubbele straf

Patrick Emonts, Bvas-voorzitter, sluit zich hierbij aan. De algemene context wordt erg ingewikkeld: "De minister van Volksgezondheid legt de prioriteit bij accreditatie en conventie. Het is niet gemakkelijk om hiertegen te vechten, aangezien er nauwelijks overleg met hem plaatsvindt. Kijk maar naar de Kaderwet, die operationele kaders oplegt in plaats van een constructie die gebaseerd is op gezonde onderhandelingen en meer op de realiteit in het veld dan op ideologische overtuigingen. Bvas is meer een toeschouwer van dit beleid dan een echte besluitvormingspartner. Dat is niet echt iets om trots op te zijn!"

"Dubbele straf"

Bovendien werd de actoren in de gezondheidszorg voor 2026 een dubbele begrotingsinspanning opgelegd.

"De medicomut heeft in een eerste golf van begrotingsinhaalmaatregelen gekozen voor een lineaire verlaging van de verschillende medische prestaties en voor het op nul zetten van de code teleconsultatie in de huisartsgeneeskunde. In een tweede golf van opgelegde besparingen werden gerichte verlagingen (bijvoorbeeld CT-scans in de huisartsgeneeskunde) en het op nul zetten van codes doorgevoerd. Dat verklaart waarom veel artsen in 2026 een “dubbele straf” krijgen in termen van inkomen. Het is jammer dat artsen niet zien hoeveel moeite en werk de syndicaten verzetten om de gezondheidszorg te redden."

"Maar we hebben maar één mogelijk actieniveau: de medicomut. Na onze staking hebben we de partiële conventie gered en, in ieder geval voorlopig, de beperking van de supplementen tegengehouden (te onderhandelen na de hervorming van de nomenclatuur, niet vóór eind 2027)."

In het akkoord artsen-ziekenfondsen 2026-2027 hebben we de indexering gevrijwaard -die de ziekenfondsen wilden gebruiken voor teleconsultatie-, de ongewijzigde clausules van de partiële conventie, het behoud van de specifieke eisen. We hielden tegen dat in de gezondheidszorg uitsluitend door zorgverleners moesten worden opgebracht, we werkten mee aan de herziening van de artikelen 35§4 en 15§2 om de ambulante geneeskunde te helpen, de verplichting op korte termijn om pseudocodes voor VT-patiënten te definiëren, het behoud van de premies en de ondersteuning van de huisartsenpraktijk... “

Dr. Emonts besluit met een duidelijke oproep: ”We moeten nu strijden tegen het wetsontwerp Kaderwet dat gedeeltelijk is verworpen door de Raad van State. Deze wet raakt aan de essentie van ons beroep: autonomie, verantwoordelijkheid en therapeutische vrijheid. Ze brengt de uitzonderlijke kwaliteit van onze gezondheidszorg en de toegankelijkheid ervan in gevaar, in tegenstelling tot wat er in hoge kringen wordt beweerd."