"Frank Vandenbroucke -gesteund door Solidaris- beweert de zorgtoegang te willen verbeteren, maar de gekozen strategie komt in werkelijkheid neer op een verkapte verplichting tot conventiestatus. Deze op zichzelf staande hefboom zal het beoogde doel echter niet bereiken", meent de Belgische Unie van Gezondheidswerkers (BUG). "Om het conventiepercentage duurzaam te versterken, moeten de honoraria zodanig worden aangepast aan dat ze eindelijk de economische realiteit op het terrein weerspiegelen."

De BUG zet zich nog af tegen andere problemen: het feit dat de overheid om budgettaire redenen bijvoorbeeld weigert om de quota voor artsen en tandartsen te verhogen, terwijl ze buitenlandse zorgverleners zonder beperkingen toelaat. "Als de overheid op deze zorgverleners rekent om het tekort op te vangen, dan moet ze hen verplichten om zich te vestigen in de zones waar een tekort aan artsen en tandartsen heerst. Dat is de enige coherente manier om een voldoende territoriale dekking te garanderen, vooral in de onderbediende regio’s", klinkt het.

Ziekenfondsen
In dit debat pleiten de mutualiteiten — en in het bijzonder Solidaris — voor een versterkte conventie. "Niet om de toegankelijkheid werkelijk te verbeteren, want dat argument houdt geen stand in een context van chronische schaarste, maar om hun economisch model gebaseerd op aanvullende verzekeringen te versterken", analyseert de BUG. "Hoe lager de prijzen van de zorg kunstmatig worden gehouden, hoe makkelijker mutualiteiten hun klanten aan zich kunnen binden via aanvullende verzekeringen die functioneren als privéverzekeringen, terwijl ze tegelijk publieke subsidies ontvangen die worden gefinancierd met belastinggeld, zonder echte transparantie."

"Door de conventie naar voren te schuiven als de enige remedie tegen ongelijkheden in de zorgtoegang, verdoezelt Solidaris essentiële feiten: het tekort aan zorgverleners, territoriale verschillen, de onvoldoende aantrekkelijkheid van bepaalde regio’s, en vaak ontoereikende arbeids- en remuneratievoorwaarden. Zonder deze dieperliggende oorzaken aan te pakken, wordt de conventie een ontoereikend, zelfs misleidend instrument dat de indruk wekt dat men handelt, zonder de echte obstakels voor patiënten en zorgverleners weg te nemen."

Andere visie
De BUG verdedigt daarentegen een andere visie op toegankelijkheid: een die steunt op de diversiteit van privépraktijken en de vrijheid van organisatie voor zorgverleners, cruciale elementen om een flexibel, menselijk en werkelijk aan de noden van het terrein aangepast zorgaanbod te garanderen. "Noch Solidaris noch de minister legt de nadruk op preventie, nochtans essentieel, vooral in kansarme gebieden waar de noden het grootst zijn."

Situaties waarin de toegang tot zorg werkelijk wordt belemmerd vinden vooral hun oorsprong in een gebrek aan kennis van het systeem - slechts weinig patiënten begrijpen de maximumfactuur of de terugbetalingsmechanismen echt - evenals in administratieve complexiteit en het ontbreken van begeleidingsstructuren. De echte uitdaging is dus niet de kostprijs volgens de BUG, maar de toegang tot informatie, preventie en een voldoende, evenwichtig over het grondgebied verspreid zorgaanbod.

Bovendien hebben volgens de nieuwe regels voor de verhoogde tegemoetkoming (VT) nu 2 tot 3 miljoen Belgen recht op een bijna volledige terugbetaling van hun zorg, een bekend punt waarvoor de artsensyndicaten al langer waarschuwden.