Een Eeklose collega wenst zijn ervaring te delen in het raam van een lopende gerechtelijke procedure tegen hem waarin hij betrokken raakte. “Ik kreeg geen enkele gelegenheid om zelf te spreken of mijn standpunt toe te lichten. Er zouden gelijkaardige dossiers tegen andere collega’s lopen”, waarschuwt hij. Hier volgt zijn verhaal.

“Noch tijdens de correctionele zitting, noch in hoger beroep -waarvan de uitspraak nog volgt- heb ik gelegenheid gekregen om zelf te spreken of mijn standpunt toe te lichten. De procureur-generaal heeft bepaalde beweringen geuit die niet stroken met de werkelijkheid, en mijn verdedigingsruimte was nagenoeg onbestaande.”

Wat hem bijzonder zorgen baart, is dat gelijkaardige dossiers tegen andere collega’s zouden lopen - mogelijk zonder dat zij dit zelf weten. “Indien een zaak zoals de mijne, die draait rond 27 voorschriften Zolpidem (c) en enkele andere benzodiazepines op jaarbasis, al aanleiding geeft tot vervolging -waarbij men er bovendien 91 voorschriften van maakt door zelfs zalven mee te tellen-, dan loopt elke huisarts potentieel risico. Tenzij men ureumcrème plots als slaapmiddel gaat beschouwen.”

“Dergelijke situaties ondermijnen het vertrouwen en de waardering voor ons beroep. Ze maken de dagelijkse praktijk van de huisarts niet eenvoudiger, maar integendeel steeds kwetsbaarder.”

Verdwenen medicatie

Hij licht toe hoe de bal aan het rollen ging in deze zaak, die al dateert van 2019.

“De betrokken patiënte in mijn zaak verkeerde in een uitzichtloze psychosociale situatie: zware depressie ten gevolge van financiële problemen, zonder inkomen of steun van overheid of ziekenfonds, belast met schulden en onderhoudsgeld, en afgesneden van haar dochter. Haar slapeloosheid was hardnekkig; geen enkel middel bood soelaas. Vaak belde ze mij ’s nachts in wanhoop op. Uiteindelijk zei ze: ‘Dan drink ik me maar zat, dan slaap ik wel.’”

Opmerkelijk: volgens de huisarts verdween daarbij voorgeschreven medicatie regelmatig via haar broer. Net die broer diende de klacht tegen hem in.

“De patiënte werd meermaals gecolloceerd (wat vandaag na een wetswijziging ‘beschermende observatiemaatregel’ heet, nvdr), maar telkens vrij snel ontslagen met de vermelding “geen suïcidale gedachten”. Een derde collocatie werd, in overleg met de psychiater, niet meer doorgezet omdat er geen financiële middelen meer waren en eerdere pogingen zinloos bleken. Enkele weken later, op 31 december 2019, heeft de patiënte zich van het leven beroofd.”

“Sinds december 2019 heb ik de patiënte niet meer gezien”, rondt de huisarts zijn getuigenis af. Waarbij hij wel op de emotionele impact van de hele zaak wijst: “Deze ervaring heeft me diep geraakt, zowel professioneel als menselijk. Ze toont aan hoe kwetsbaar onze positie als arts kan zijn, wanneer medische zorg, menselijke betrokkenheid en juridische verantwoordelijkheid op pijnlijke wijze botsen.”

> "Beroepsverbod is persoonlijke afrekening"