De gedetailleerde tabellen per specialisme, arrondissement, provincie, regio en op nationaal niveau van de conventiepercentages van artsen, die we aan het einde van dit artikel publiceren, werden voorgelegd aan het Verzekeringscomité van het Riziv. Ze tonen grote verschillen die verder gaan dan het reeds bekende algemene percentage van 85,72%.
Een nota van professor Stan Politis (Bvas) die we konden inzien, bekijkt deze verschillen in het licht van het voorontwerp kaderwet en de toenemende spanningen rond de extramurospraktijk.
Op Belgisch niveau blijven de huisartsen massaal geconventioneerd, met een percentage van 92,31%. Bij de specialisten is de situatie veel contrastrijker. De geriatrie bereikt 99,43%, de psychiatrie 98,92% en de anesthesie-reanimatie 97,07%, terwijl verschillende disciplines met een sterke extramurale aanwezigheid aanzienlijk lagere percentages vertonen: 37,75% in de oogheelkunde, 45,03% in de plastische chirurgie, 52,85% in de gynaecologie-verloskunde en 53,22% in de orthopedie. Het percentage geconventioneerde specialisten bedraagt 84,47%.
Brussel vertoont hetzelfde conventioneringsprofiel, met een percentage van 89,45% voor de huisartsgeneeskunde. Verschillende specialismen blijven achter, met name de oogheelkunde met 48,61%, de orthopedie met 54,22% en de plastische chirurgie met 57,14%, terwijl de psychiatrie met meer dan 95% nog steeds grotendeels geconventioneerd is.
Wallonië tekent traditiegetrouw hogere conventiepercentages op. De huisartsen komen daar uit op 91,16% en het totale percentage op 91,49%. Bij de specialisten bedraagt het percentage dat onder de conventie valt 86,80%. De geriatrie bereikt 99,41%, de psychiatrie overschrijdt 98% en de anesthesie-reanimatie 96,87%, terwijl de chirurgie 92,42% haalt en de neurochirurgie 82,22%.
"Misleidende redenering"
In een nota die wij konden inzien, herinnert professor Stan Politis (Bvas) eraan dat “het percentage aangesloten artsen 85,72% bedraagt”, wat “de algemene ontoegankelijkheid van artsen voor de bevolking [...] tot een misleidende redenering maakt die in het voorontwerp van de kaderwet wordt gebruikt”.
Het document wijst echter op “percentages van beëindiging van akkoorden die hoog blijven of stijgen in bepaalde disciplines met een sterke extramurale aanwezigheid”, met een toenemende druk op deze praktijken. In deze specialismen “wordt het steeds moeilijker [...] om de bevolking een levensvatbare extramurale praktijk aan te bieden tegen de huidige tarieven, zonder kostenvergoeding zoals in het ziekenhuis het geval is”, terwijl “het verbod op honorariumtoeslagen voor 2,4 miljoen mensen hieraan niets bijdraagt”.
Professor Stan Politis onderscheidt overigens “twee segmenten” onder de specialisten met een sterke conventiebinding: enerzijds “disciplines waarvan de patiëntenpopulatie weinig of geen honorariumsupplementen oplevert, zoals de psychiatrie of de geriatrie”; aan de andere kant “specialismen met een beperkte of afwezige extramurale praktijk, maar met een aanzienlijk volume aan honorariumsupplementen bij ziekenhuispatiënten”.
In deze context “komt de extramurale geneeskunde steeds meer in het vizier van de overheid”, terwijl “urologie, orthopedie, oogheelkunde, NKO, stomatologie, gynaecologie-verloskunde, plastische chirurgie en dermatologie net zo noodzakelijk zijn voor de bevolking”. De huidige voorstellen voor de nomenclatuur lijken dan ook “allesbehalve geruststellend”.
Daarentegen blijven huisartsen “in overgrote meerderheid geconventioneerd, met een percentage van 92,31%, ongeacht het financieringssysteem”. Onder deze omstandigheden is “het bestraffen van het opzeggen van het akkoord een nutteloze maatregel, behalve dan om frustratie te veroorzaken”.
> De details per specialisme, arrondissement, provincie, regio en nationaal niveau
